sunnudagur, nóvember 02, 2003
4. Kafli
Riddarinn og fákur hans riðu í gegnum hliðið án truflanna og fylgdu svo löngum malarvegi sem var nokkurs konar verslunarleið á milli helstu borga Lotlands. ,,Ekki þykir mér ráðlegt að ríða á vegi þeim er konungs menn vakta” sagði riddarinn. Hann rykkti í tauminn og beindi hestinum út af veginum og inn í lítinn skóg í grennd við hann. Leiðin til Hólmstað var löng og eftir dágóða göngu var Kindahlíð horfin úr augsýn. Riddarinn var þá orðinn móður en var þó staðráðinn í því að halda áfram til risu sólar eins og honum einum var vant. En fljótlega eftir það lýsti Keisari yfir verkfalli og lagðist í grasið. ,,Hott hott! Rís nú upp, bykkjan þín!” hreytti riddarinn í hestshræið ákveðinn. Keisari sinnti því engu og byrjaði að japla á grasinu er hann lá á. Riddarinn greip í tauminn og rykkti í hann harkalega en allt kom fyrir ekki, truntan bifaðist ei. ,,Nú hagar þú þér eins og ótamin meri, minn kæri, og neyddur er ég til að beita þig bellibrögðum” mælti riddarinn og dróg upp langa og oddhvassa saumnál. Slík nál var víða kölluð ,,Truntukætir” þar sem hún hleypti oftar en ekki lífi í latar bykkjur ef henni var potað í þær. Keisari áttaði sig fljótt á hvað var í vændum og brást skjótt við með því að leggjast á hliðina og í leiðinni kramdist önnur löpp riddarans undir miklum þunga hestsins. Riddarinn æpti af slíkum krafti að heyrandi ópsins hefði velt fyrir sér hvor væri geldingurinn, hann eða hesturinn. ,,Ég gefst upp! Far nú af fæti mínum!!” skrækti riddarinn. Svo virtist vera að hesturinn skildi uppgjafaryfirlýsingu riddarans og reis hann skyndilega á fætur. ,,Hefi ég bugaður verið af mínum eigin hesti, merkir það að ég skuli einfaldlega leggja mig hér niður og þegja” mælti riddarinn, ekki líkandi við gang mála. Ekki leið á löngu þar til riddarinn féll í væran og verðskuldaðan svefn, enda var erfiður dagur að baki. Á hinum næsta degi skyldi hann grafa sig upp úr mykjunni er hann hafði sökkt sér í og bæta Lágreki ódæðisverkin er hann hafði framið í drykkjuböli. Því næst tók riddarann að dreyma. Í draumi hans birtist gyðja með bambusprik í hvorri hendi. Gyðjan mælti: ,,Komd þú sæll, þú hrausti garpur. Ég er Lesbíla, gyðja alls hins góða og hreina er prýðir þessa jörð. Ég er til þín komin til þess að ég færi þér spádóm minn. Ef þú hyggst vinna konung þinn aftur á þitt band þá skalt þú rakleiðis halda til Hólmstað. Er þangað er komið skalt þú þræða krár bæjarins og spyrjast fyrir um ,,Hina Heilagu Þrennu” en eftir fjársjóði þeim hefur Lágrekur lengi sóst. Hafir þú upp á fjársjóði þessum mun vinskapur konungs þér tryggður. Á varðbergi skalt þú ávallt vera, því vondir menn ku svífast einskis til þess að koma skítugum krumlum sínum yfir fjársjóðinn. Farðu nú, ó þú hrausta hetja og lát ekkert í vegi fyrir þér standa.” Í þeim töluðu orðum hrökk riddarinn upp. Nóttin varði enn og Keisari hraut. Riddarinn var örvinglaður og djúpt hrærður af spádómnum en ákvað að treysta gyðjunni, sem hann hafði annars aldrei heyrt á minnst fyrr. Riddarinn ályktaði að honum væri aðeins einn vegur fær, vegurinn er leiddi til Hólmstað. Hver var þessi dularfulli og skítugi umrenningur er hann hitti í Kindahlíð? Og hví leiðbeindu þau honum? Leiddu þau hann ef til vill í gildru? Aðeins ein leið var til að komast að því. Riddarinn sat og íhugaði í stutta stund. Skyndilega varð hann var við mannaferðir í nágrenni við sig. Hann rýndi í þá áttina er hljóðin bárust úr. Sá hann þá níu ljósloga og því næst merki Lágreks á lofti. Níu leitarmenn konungs voru þar á ferð. Nú var mál að halda á brott. Riddarinn sló létt í maga Keisara er lá sem dauður væri á jörðinni, í værum svefni. ,,Vakna þú, þú er hefur þinn óskunda nú þegar gjört!” mælti riddarinn, enn sár vegna hegðunar hestsins kvöldið áður. Skyndilega heyrðust heróp sem gáfu til kynna að konungs menn hyggðust veitast að riddaranum, þrátt fyrir dulargervið er umrenningurinn hafði séð honum fyrir. Eftir fleiri misheppnaðar tilraunir til að vekja Keisara greip riddarinn til truntukætisins og rak hann tafarlaust í afturenda truntunnar, þó ekki af krafti. Hestshræið hrökk upp í mikilli geðshræringu, reiðubúinn til þjónustu. Riddarinn kleif á bak honum og því næst riðu þeir á brott. Svo virtist vera að Lágrekur hefði ekki séð leitarliði sínum fyrir reiðskjótum og því stakk hetjan þá af án nokkurs erfiðis. ,,Þeir heppnir mega teljast er fá svo mikið sem vatn og brauð í stað fyrir hollustu sína, hjá nánösinni honum Lágreki” mælti riddarinn í því tilefni og hló. Keisari hneggði með og að vörmu spori komu þeir að Hólmstað.
Riddarinn og fákur hans riðu í gegnum hliðið án truflanna og fylgdu svo löngum malarvegi sem var nokkurs konar verslunarleið á milli helstu borga Lotlands. ,,Ekki þykir mér ráðlegt að ríða á vegi þeim er konungs menn vakta” sagði riddarinn. Hann rykkti í tauminn og beindi hestinum út af veginum og inn í lítinn skóg í grennd við hann. Leiðin til Hólmstað var löng og eftir dágóða göngu var Kindahlíð horfin úr augsýn. Riddarinn var þá orðinn móður en var þó staðráðinn í því að halda áfram til risu sólar eins og honum einum var vant. En fljótlega eftir það lýsti Keisari yfir verkfalli og lagðist í grasið. ,,Hott hott! Rís nú upp, bykkjan þín!” hreytti riddarinn í hestshræið ákveðinn. Keisari sinnti því engu og byrjaði að japla á grasinu er hann lá á. Riddarinn greip í tauminn og rykkti í hann harkalega en allt kom fyrir ekki, truntan bifaðist ei. ,,Nú hagar þú þér eins og ótamin meri, minn kæri, og neyddur er ég til að beita þig bellibrögðum” mælti riddarinn og dróg upp langa og oddhvassa saumnál. Slík nál var víða kölluð ,,Truntukætir” þar sem hún hleypti oftar en ekki lífi í latar bykkjur ef henni var potað í þær. Keisari áttaði sig fljótt á hvað var í vændum og brást skjótt við með því að leggjast á hliðina og í leiðinni kramdist önnur löpp riddarans undir miklum þunga hestsins. Riddarinn æpti af slíkum krafti að heyrandi ópsins hefði velt fyrir sér hvor væri geldingurinn, hann eða hesturinn. ,,Ég gefst upp! Far nú af fæti mínum!!” skrækti riddarinn. Svo virtist vera að hesturinn skildi uppgjafaryfirlýsingu riddarans og reis hann skyndilega á fætur. ,,Hefi ég bugaður verið af mínum eigin hesti, merkir það að ég skuli einfaldlega leggja mig hér niður og þegja” mælti riddarinn, ekki líkandi við gang mála. Ekki leið á löngu þar til riddarinn féll í væran og verðskuldaðan svefn, enda var erfiður dagur að baki. Á hinum næsta degi skyldi hann grafa sig upp úr mykjunni er hann hafði sökkt sér í og bæta Lágreki ódæðisverkin er hann hafði framið í drykkjuböli. Því næst tók riddarann að dreyma. Í draumi hans birtist gyðja með bambusprik í hvorri hendi. Gyðjan mælti: ,,Komd þú sæll, þú hrausti garpur. Ég er Lesbíla, gyðja alls hins góða og hreina er prýðir þessa jörð. Ég er til þín komin til þess að ég færi þér spádóm minn. Ef þú hyggst vinna konung þinn aftur á þitt band þá skalt þú rakleiðis halda til Hólmstað. Er þangað er komið skalt þú þræða krár bæjarins og spyrjast fyrir um ,,Hina Heilagu Þrennu” en eftir fjársjóði þeim hefur Lágrekur lengi sóst. Hafir þú upp á fjársjóði þessum mun vinskapur konungs þér tryggður. Á varðbergi skalt þú ávallt vera, því vondir menn ku svífast einskis til þess að koma skítugum krumlum sínum yfir fjársjóðinn. Farðu nú, ó þú hrausta hetja og lát ekkert í vegi fyrir þér standa.” Í þeim töluðu orðum hrökk riddarinn upp. Nóttin varði enn og Keisari hraut. Riddarinn var örvinglaður og djúpt hrærður af spádómnum en ákvað að treysta gyðjunni, sem hann hafði annars aldrei heyrt á minnst fyrr. Riddarinn ályktaði að honum væri aðeins einn vegur fær, vegurinn er leiddi til Hólmstað. Hver var þessi dularfulli og skítugi umrenningur er hann hitti í Kindahlíð? Og hví leiðbeindu þau honum? Leiddu þau hann ef til vill í gildru? Aðeins ein leið var til að komast að því. Riddarinn sat og íhugaði í stutta stund. Skyndilega varð hann var við mannaferðir í nágrenni við sig. Hann rýndi í þá áttina er hljóðin bárust úr. Sá hann þá níu ljósloga og því næst merki Lágreks á lofti. Níu leitarmenn konungs voru þar á ferð. Nú var mál að halda á brott. Riddarinn sló létt í maga Keisara er lá sem dauður væri á jörðinni, í værum svefni. ,,Vakna þú, þú er hefur þinn óskunda nú þegar gjört!” mælti riddarinn, enn sár vegna hegðunar hestsins kvöldið áður. Skyndilega heyrðust heróp sem gáfu til kynna að konungs menn hyggðust veitast að riddaranum, þrátt fyrir dulargervið er umrenningurinn hafði séð honum fyrir. Eftir fleiri misheppnaðar tilraunir til að vekja Keisara greip riddarinn til truntukætisins og rak hann tafarlaust í afturenda truntunnar, þó ekki af krafti. Hestshræið hrökk upp í mikilli geðshræringu, reiðubúinn til þjónustu. Riddarinn kleif á bak honum og því næst riðu þeir á brott. Svo virtist vera að Lágrekur hefði ekki séð leitarliði sínum fyrir reiðskjótum og því stakk hetjan þá af án nokkurs erfiðis. ,,Þeir heppnir mega teljast er fá svo mikið sem vatn og brauð í stað fyrir hollustu sína, hjá nánösinni honum Lágreki” mælti riddarinn í því tilefni og hló. Keisari hneggði með og að vörmu spori komu þeir að Hólmstað.
