mánudagur, október 13, 2003
3. Kafli
,,Bróðir! Bíddu! Klæði þí….” heyrðist í Guðrúnu hrópa er riddarinn reið rösklega burt eftir að hafa lent mjúklega á söðli hestsins þar sem fallið var eigi lengra en ein áln. ,,Eflaust hefur hún viljað útbúa mig nestisbagga” sagði riddarinn og hló með sjálfum sér en eins og um nóttina fyrri uppgötvaði hann skyndilega mikinn sannleik. Hann var nakinn. Hann hafði sjálfsagt legið í rekkju klæðalaus eftir kvöldið áður. Eftir að hafa setið stjarfur um stundarsakir leit riddarinn um öxl og sá þar hluta kvenpenings bæjarins glápa á sig hlæjandi og heyrði hann þær spyrja sín á milli um hvort það væri virkilega svona kalt úti. Skyndilega bárust hljómar hás herlúðursgauls til eyrna hans og greinilegt var að hann var nú þegar fundinn, enda reyndist hermönnunum ei erfitt að koma auga á hann. Riddarinn þaut í gegnum mannþröngina á baki Keisara við mikla hneykslun og undrun viðstaddra. Örvar þutu framhjá og munaði óskemmtilega litlu að ein þeirra hafnaði á rassboru. Um stund virtist leið undankomu engin en afrekaði hann að ríða fyrir horn og rakleiðis inn í þröngt húsasund þar sem enginn varð hans var. Eða svo hélt hann. Riddarinn leit varfærnislega út úr dimmu sundinu og skimaði eftir riddurum konungs. Nokkrum augnablikum síðar riðu þeir hastlega framhjá án þess að sjá til hans og héldu stefnunni í sömu átt. En skyndilega fann riddarinn er einhver lagði ískalda hönd sína á öxl hans og varð það til þess að hann rak upp kvenlegt óp: ,,Óóó!!”. Hann sneri sér eldsnöggt við og slengdi í leiðinni vininum í þann sem stóð á bakvið hann. ,,Hægan hægan venur, jeg vil dig ekkert slemt.” sagði veran sem steig svo fram í ljósið þar sem riddarinn gat borið kennsl á hana. Gamall boginn maður í slitnum druslum var það. Af bjagaðri tungu hans mátti auðveldlega greina að hér var danskur umrenningur á ferðum. ,,Segðu til nafns þíns! Danski róni!” hrópaði riddarinn á fordómafullan hátt. ,,Skugginn hefur ei nafn, kæri ven. Jeg er einungis hér til að gefa hjelp” mælti þessi dularfulli umrenningur með dimmri röddu. ,,Ég er á flótta undan konungi vegna drykkjarböls og mér er undankomu auðið án klæða og áttar” mælti riddarinn. ,,Takdu lufsur mínar og haltu í austurátt dar som þú munt koma til bæjarins Hólmstað. Der munu skepnur þínar ráðast” sagði hinn dularfulli kroppinbakur og leit þá fyrst upp til riddarans og sást lítið í andlit hans fyrir hettunni sem hann hafði á hausnum en þó mátti það sjá að nef hans var gætt stórri vörtu er hár stóðu út úr. ,,Skepnur mínar munu ráðast? Hvað meinar þú þar?” spurði riddarinn gáttaður. ,,Afskyldaðu, í heimalandi mínu fyrra var svipað orð yfir það sem jeg vildi segja. Hmmm, je… örlög þín munu þar ráðast, í Hólmstað, takdu nú mitt tau og hypjaðu þig för hermenn finna þig” mælti gamli maðurinn. Riddarinn leit um öxl á meðan umrenningurinn spásami afklæddist. ,,Jeg mun nú á brott, ekki líta við strax þó, tak svo garmana mína og ríddu héðan í flýti. Ví munum hittast brátt á ný, ungi fír” mælti sá gamli. ,,En… hvern…” sagði riddarinn og sneri sér leiftursnöggt við en þá var sá gamli nú þegar á bak og burt, horfinn í myrkrið. Riddarinn klæddist görmunum og greip til ösku er lá út um allt sundið og þakti Keisara með henni svo hann myndi síður þekkjast. Síðan reið hann út úr sundinu í austurátt, nánast ókennanlegur en rakst fljótlega á einn af mönnum konungs. ,,Stansaðu!” öskraði stóri rumurinn á eftir riddaranum. Riddarinn setti sig í stellingar til að láta reyna á leikræna hæfileika sína. Hann snéri rólega við og mælti : ,,Hvað get ég gjört fyrir yður, hermaður?”. ,,Þú hefr eigi séð beran svikara ríða hér hjá, eða hvað?” spurði hermaðurinn. ,,Það kann að vera, að síðast er ég vissi sá ég hann ríða skelkaðan í vesturátt með örvar standandi út úr rassi” svaraði riddarinn og laut höfði. ,,Hah hah, þá höfum vér hæft gerpið með örvaregninu. Menn! Óbjóðurinn sást ríða til vesturs, veitið honum eftirför!” hrópaði hermaðurinn til manna sinna og af skipunum hans mátti ráða að hann væri einhvers konar foringi leitarliðsins. Verðir borgarhliðsins slógust einnig í för með þeim og þutu þeir allir vestur sem blóðþyrstir villihundar. Leiðin var því greið út úr borginni og hélt tvíeykið óhindrað í austurátt samkvæmt fyrirmælum umrenningsins dularfulla. Var honum treystandi eftir allt saman?
,,Bróðir! Bíddu! Klæði þí….” heyrðist í Guðrúnu hrópa er riddarinn reið rösklega burt eftir að hafa lent mjúklega á söðli hestsins þar sem fallið var eigi lengra en ein áln. ,,Eflaust hefur hún viljað útbúa mig nestisbagga” sagði riddarinn og hló með sjálfum sér en eins og um nóttina fyrri uppgötvaði hann skyndilega mikinn sannleik. Hann var nakinn. Hann hafði sjálfsagt legið í rekkju klæðalaus eftir kvöldið áður. Eftir að hafa setið stjarfur um stundarsakir leit riddarinn um öxl og sá þar hluta kvenpenings bæjarins glápa á sig hlæjandi og heyrði hann þær spyrja sín á milli um hvort það væri virkilega svona kalt úti. Skyndilega bárust hljómar hás herlúðursgauls til eyrna hans og greinilegt var að hann var nú þegar fundinn, enda reyndist hermönnunum ei erfitt að koma auga á hann. Riddarinn þaut í gegnum mannþröngina á baki Keisara við mikla hneykslun og undrun viðstaddra. Örvar þutu framhjá og munaði óskemmtilega litlu að ein þeirra hafnaði á rassboru. Um stund virtist leið undankomu engin en afrekaði hann að ríða fyrir horn og rakleiðis inn í þröngt húsasund þar sem enginn varð hans var. Eða svo hélt hann. Riddarinn leit varfærnislega út úr dimmu sundinu og skimaði eftir riddurum konungs. Nokkrum augnablikum síðar riðu þeir hastlega framhjá án þess að sjá til hans og héldu stefnunni í sömu átt. En skyndilega fann riddarinn er einhver lagði ískalda hönd sína á öxl hans og varð það til þess að hann rak upp kvenlegt óp: ,,Óóó!!”. Hann sneri sér eldsnöggt við og slengdi í leiðinni vininum í þann sem stóð á bakvið hann. ,,Hægan hægan venur, jeg vil dig ekkert slemt.” sagði veran sem steig svo fram í ljósið þar sem riddarinn gat borið kennsl á hana. Gamall boginn maður í slitnum druslum var það. Af bjagaðri tungu hans mátti auðveldlega greina að hér var danskur umrenningur á ferðum. ,,Segðu til nafns þíns! Danski róni!” hrópaði riddarinn á fordómafullan hátt. ,,Skugginn hefur ei nafn, kæri ven. Jeg er einungis hér til að gefa hjelp” mælti þessi dularfulli umrenningur með dimmri röddu. ,,Ég er á flótta undan konungi vegna drykkjarböls og mér er undankomu auðið án klæða og áttar” mælti riddarinn. ,,Takdu lufsur mínar og haltu í austurátt dar som þú munt koma til bæjarins Hólmstað. Der munu skepnur þínar ráðast” sagði hinn dularfulli kroppinbakur og leit þá fyrst upp til riddarans og sást lítið í andlit hans fyrir hettunni sem hann hafði á hausnum en þó mátti það sjá að nef hans var gætt stórri vörtu er hár stóðu út úr. ,,Skepnur mínar munu ráðast? Hvað meinar þú þar?” spurði riddarinn gáttaður. ,,Afskyldaðu, í heimalandi mínu fyrra var svipað orð yfir það sem jeg vildi segja. Hmmm, je… örlög þín munu þar ráðast, í Hólmstað, takdu nú mitt tau og hypjaðu þig för hermenn finna þig” mælti gamli maðurinn. Riddarinn leit um öxl á meðan umrenningurinn spásami afklæddist. ,,Jeg mun nú á brott, ekki líta við strax þó, tak svo garmana mína og ríddu héðan í flýti. Ví munum hittast brátt á ný, ungi fír” mælti sá gamli. ,,En… hvern…” sagði riddarinn og sneri sér leiftursnöggt við en þá var sá gamli nú þegar á bak og burt, horfinn í myrkrið. Riddarinn klæddist görmunum og greip til ösku er lá út um allt sundið og þakti Keisara með henni svo hann myndi síður þekkjast. Síðan reið hann út úr sundinu í austurátt, nánast ókennanlegur en rakst fljótlega á einn af mönnum konungs. ,,Stansaðu!” öskraði stóri rumurinn á eftir riddaranum. Riddarinn setti sig í stellingar til að láta reyna á leikræna hæfileika sína. Hann snéri rólega við og mælti : ,,Hvað get ég gjört fyrir yður, hermaður?”. ,,Þú hefr eigi séð beran svikara ríða hér hjá, eða hvað?” spurði hermaðurinn. ,,Það kann að vera, að síðast er ég vissi sá ég hann ríða skelkaðan í vesturátt með örvar standandi út úr rassi” svaraði riddarinn og laut höfði. ,,Hah hah, þá höfum vér hæft gerpið með örvaregninu. Menn! Óbjóðurinn sást ríða til vesturs, veitið honum eftirför!” hrópaði hermaðurinn til manna sinna og af skipunum hans mátti ráða að hann væri einhvers konar foringi leitarliðsins. Verðir borgarhliðsins slógust einnig í för með þeim og þutu þeir allir vestur sem blóðþyrstir villihundar. Leiðin var því greið út úr borginni og hélt tvíeykið óhindrað í austurátt samkvæmt fyrirmælum umrenningsins dularfulla. Var honum treystandi eftir allt saman?
