fimmtudagur, september 25, 2003
2. kafli
,,Bróðir?!! Vaknaðu!!” var hrópað. Hinn vaski riddari opnaði augun og sá þá þrjár nákvæmlega eins manneskjur, þrjár fagrar meyjar sem hann gat ei borið kennsl á við fyrstu sýn. ,,Ég er látinn, þetta mun vera Valhöll Óðins þar sem jómfrúr hinar fegurstu gæla við mann frá morgni til kvölds!” mælti hetjan. ,,Nei þú ert sprellifandi fíflið þitt, manst þú eigi hvað þú gjörðir?” sögðu mærnar allar í kór. Skyndilega hurfu tvær þeirra en sú er stóð í miðjunni fór hvergi. ,,Hvað varð um vinkonur þínar?” mælti riddarinn og virtist hafa rankað aðeins við sér. ,,Þú hefur áreiðanlega séð þrefalt, timbraði skíthaus. Þetta er ég, systir þín Guðrún!” æpti manneskjan sem var ekki svo falleg eftir allt saman og svo sannarlega jómfrú engin. Guðrún var stór og digur húsmóðir sem stundaði villigaltaveiðar með berum höndum í frístundum og var svo sannarlega ekkert lamb að leika sér við. Einnig talaði hún með karlmannlegri röddu og átti að baki marga sigra í bændaglímu. Að Guðrún gæti sigrað bróður sinn í glímunni þótti spauglegt meðal flestra er þau kenndu. ,,Þér er ljóst að þú snerir aftur til veislunnar á brókinni einni í gær?” sagði Guðrún. Riddarinn rifjaði upp atburði kvöldsins áður og mundi aðeins eftir atburðarásinni fram að því þegar Keisari stakk hann af. Hann mundi eftir útælda ullarsamfestingnum sem hann hafði klæðst undir kolsvartri brynjunni. Skyndilega mundi hann einnig eftir að hafa klætt sig úr samfestingnum vegna yfirþyrmandi fnyksins sem finna mátti af honum en meira gat hann ekki munað. ,,Bróðir kær, Lágrekur konungur leitar þín og vill þig feigan! Þú mátt til að yfirgefa Kindahlíð sem fyrst!” æpti Guðrún í geðshræringu sinni. Allt hringsnerist í höfði riddarans og átti hann einkar erfitt með að koma fyrir sig orði á þessari stundu. Að lokum mælti hann skelkaður: ,,Hvað hefi ég gert? Hví vill Lágrekur sinn dygga riddara dauðan?”. ,,Manstu eigi? Fyrst yfirgafst þú veisluna helölvaður og snerir aftur tveim tímum síðar á loðbrókinni einni saman…” sagði Guðrún. ,,Vill konungur höfuð mitt á fati fyrir að spássera nakinn?” greip riddarinn fram í. ,,… og þú löðrungaðir þingmann, féllst með andlit þitt í klof konungs og ældir svo á hann allan. Það er því ekki furða að konungur sé þér reiður, kæri bróðir, og því getur þú aðeins verið hér um stundarsakir. Þinn mæti vinur, Björn, kom þér á brott á meðan á fárinu stóð og nú leitar konungur þín” sagði Guðrún og bætti svo við: ,,Þú mættir einnig vita að veislan var í tilefni nýlegrar kristnitöku í Lotlandi svo ekki myndi það bæta úr skák ef konungur skyldi heyra þig mæla nafn Óðins”. Riddarinn uppgötvaði þá að hann hafði hvorki vitað af kristnitökunni né hvert tilefni veislunnar hafði verið. Hann uppgötvaði einnig að hann hafði verið kengfullur síðustu tvær vikurnar samfleytt. Riddarinn tuggði örlítið á æluköggli sem geymst hafði í skolti hans og spýtti því svo úr sér er hann fann hvað það var og mælti: ,,Ég skal endurheimta traust konungs á ný, þó eigi muni það auðfengið!”. Skyndilega var barið á hússins dyr. ,,Vér óskum að hefja hér húsleit, opnið hið snarasta!” heyrðist hrópað fyrir utan. Leitarlið konungs var komið. ,,Snöggur bróðir! Klífðu gegnum gluggann og stökktu niður til fáks þíns, Keisara. Hann er þar í taumi og söðli búinn.” sagði Guðrún snöggt. Skyndilega brutu óþolinmóðir leitarmennirnir niður hurðina og þeystu inn í híbýli Guðrúnar. ,,Hér get ég ei dvalið lengur, mín kæra systir, og nú skal snöggvast á brott riðið!” mælti hinn vaski riddari hraustlega um leið og hann reis úr rekkju og stökk út um gluggann án nokkurrar vitneskju um staðsetningu Keisara...
,,Bróðir?!! Vaknaðu!!” var hrópað. Hinn vaski riddari opnaði augun og sá þá þrjár nákvæmlega eins manneskjur, þrjár fagrar meyjar sem hann gat ei borið kennsl á við fyrstu sýn. ,,Ég er látinn, þetta mun vera Valhöll Óðins þar sem jómfrúr hinar fegurstu gæla við mann frá morgni til kvölds!” mælti hetjan. ,,Nei þú ert sprellifandi fíflið þitt, manst þú eigi hvað þú gjörðir?” sögðu mærnar allar í kór. Skyndilega hurfu tvær þeirra en sú er stóð í miðjunni fór hvergi. ,,Hvað varð um vinkonur þínar?” mælti riddarinn og virtist hafa rankað aðeins við sér. ,,Þú hefur áreiðanlega séð þrefalt, timbraði skíthaus. Þetta er ég, systir þín Guðrún!” æpti manneskjan sem var ekki svo falleg eftir allt saman og svo sannarlega jómfrú engin. Guðrún var stór og digur húsmóðir sem stundaði villigaltaveiðar með berum höndum í frístundum og var svo sannarlega ekkert lamb að leika sér við. Einnig talaði hún með karlmannlegri röddu og átti að baki marga sigra í bændaglímu. Að Guðrún gæti sigrað bróður sinn í glímunni þótti spauglegt meðal flestra er þau kenndu. ,,Þér er ljóst að þú snerir aftur til veislunnar á brókinni einni í gær?” sagði Guðrún. Riddarinn rifjaði upp atburði kvöldsins áður og mundi aðeins eftir atburðarásinni fram að því þegar Keisari stakk hann af. Hann mundi eftir útælda ullarsamfestingnum sem hann hafði klæðst undir kolsvartri brynjunni. Skyndilega mundi hann einnig eftir að hafa klætt sig úr samfestingnum vegna yfirþyrmandi fnyksins sem finna mátti af honum en meira gat hann ekki munað. ,,Bróðir kær, Lágrekur konungur leitar þín og vill þig feigan! Þú mátt til að yfirgefa Kindahlíð sem fyrst!” æpti Guðrún í geðshræringu sinni. Allt hringsnerist í höfði riddarans og átti hann einkar erfitt með að koma fyrir sig orði á þessari stundu. Að lokum mælti hann skelkaður: ,,Hvað hefi ég gert? Hví vill Lágrekur sinn dygga riddara dauðan?”. ,,Manstu eigi? Fyrst yfirgafst þú veisluna helölvaður og snerir aftur tveim tímum síðar á loðbrókinni einni saman…” sagði Guðrún. ,,Vill konungur höfuð mitt á fati fyrir að spássera nakinn?” greip riddarinn fram í. ,,… og þú löðrungaðir þingmann, féllst með andlit þitt í klof konungs og ældir svo á hann allan. Það er því ekki furða að konungur sé þér reiður, kæri bróðir, og því getur þú aðeins verið hér um stundarsakir. Þinn mæti vinur, Björn, kom þér á brott á meðan á fárinu stóð og nú leitar konungur þín” sagði Guðrún og bætti svo við: ,,Þú mættir einnig vita að veislan var í tilefni nýlegrar kristnitöku í Lotlandi svo ekki myndi það bæta úr skák ef konungur skyldi heyra þig mæla nafn Óðins”. Riddarinn uppgötvaði þá að hann hafði hvorki vitað af kristnitökunni né hvert tilefni veislunnar hafði verið. Hann uppgötvaði einnig að hann hafði verið kengfullur síðustu tvær vikurnar samfleytt. Riddarinn tuggði örlítið á æluköggli sem geymst hafði í skolti hans og spýtti því svo úr sér er hann fann hvað það var og mælti: ,,Ég skal endurheimta traust konungs á ný, þó eigi muni það auðfengið!”. Skyndilega var barið á hússins dyr. ,,Vér óskum að hefja hér húsleit, opnið hið snarasta!” heyrðist hrópað fyrir utan. Leitarlið konungs var komið. ,,Snöggur bróðir! Klífðu gegnum gluggann og stökktu niður til fáks þíns, Keisara. Hann er þar í taumi og söðli búinn.” sagði Guðrún snöggt. Skyndilega brutu óþolinmóðir leitarmennirnir niður hurðina og þeystu inn í híbýli Guðrúnar. ,,Hér get ég ei dvalið lengur, mín kæra systir, og nú skal snöggvast á brott riðið!” mælti hinn vaski riddari hraustlega um leið og hann reis úr rekkju og stökk út um gluggann án nokkurrar vitneskju um staðsetningu Keisara...
sunnudagur, september 21, 2003
Undarleg íslensk málfræði var aðallega skrifuð upp á grínið eða aðeins sökum fávisku höfundar.
Svarti Riddarinn
1. Kafli
Dögun var í nánd í Lotlandi og fuglar voru byrjaðir að syngja sinn fallega söng í morgunsárið. Frásögnin hefst á hinum grasi vöxnu sléttum rétt fyrir utan hallarborgina Kindahlíð. Yfir lágan hól ríður dökkleit vera, búin svörtum brynklæðum og hjálmi, reiðubúin til þjónustu í nafni Lágreks konungs. Hún var þekkt undir nafninu “Svarti riddarinn”, goðsögn mikil í konungsríki því er Lágrekur drottnaði yfir og aldrei lét hún deigan síga í hinni óendanlegu baráttu gegn hinum grimmu óvinum ríkisins. Þennan dag var hetjan hins vegar ekki í neinu ástandi til þess að sinna sínum skyldum gagnvart konungi. Dagurinn hafði verið langur og strangur fyrir hetjuna miklu sem féll að lokum af hestbaki þegar hún hafði riðið yfir hólinn. ,,Illt í efni er þegr brennavínurinn á þrotum er, góðra drykkur manna.” mælti hetjan með ljóðrænum tilþrifum og steig upp á fák sinn, Keisara, á ný. Skyndilega fann riddarinn undarlegan fiðring í hálsi og jókst hann þar til hann ældi öllu því er hann hafði snætt í konungsveislu þetta kvöldið. Óheppilega vildi svo til að ekki tókst hetjunni að opna hjálmlokuna er huldi megnið af andliti hennar svo ælurinn fór eigi á jörðina heldur lak um allt innviði hjálmsins og svo niður í brynjuna og stígvélin.,,Andskotans sterkvín, þetta fer eigi vel í mallakút. Veislumaturinn lekur nú um mig allan og er það ei gott” mælti riddarinn og róp allhressilega svo það mátti heyra víða um hljóðláta sléttuna. Riddarinn steig af Keisara og losaði af sér brynklæðin sem voru öll útæld að innan og fleygði þeim á jörðina. Brynjuna hafði hann einungis tekið með til veislunnar til að ganga í augu yngismeyjanna er þar höfðu verið staddar en þær höfðu ekki litið við honum sökum ölvunar. Riddarinn var einungis klæddur ullarsamfestingi undir brynklæðunum og var samfestingurinn einnig útataður í ælnum. Í fávisku sinni lagðist riddarinn í grasið og velti sér upp úr því til að þurrka af gubbið en þá skyndilega uppgötvaði hann mikinn sannleik. Framundan sáust mannabúðir, þær sömu og veislan hafði verið haldin í. Hetjan hafði einungis ferðast í hring síðastliðnar tvær stundir. ,,Ég vil ei láta ástand mitt þarna sjást, því skulum við, minn tryggi klár, ríða í gagnstæða átt” mælti riddarinn til Keisara en er hann sneri sér við þá var hann hlaupinn á brott til veislunnar þar sem hann hafði fengið gnægð af heyi fyrr um kvöldið. ,,Nú var ég illa svikinn” sagði riddarinn og skakklappaðist af stað á eftir Keisara í von um að geta náð truntunni í grennd við veisluna, óséður. Hann rölti af stað en skyndilega varð allt svart...
Svarti Riddarinn
1. Kafli
Dögun var í nánd í Lotlandi og fuglar voru byrjaðir að syngja sinn fallega söng í morgunsárið. Frásögnin hefst á hinum grasi vöxnu sléttum rétt fyrir utan hallarborgina Kindahlíð. Yfir lágan hól ríður dökkleit vera, búin svörtum brynklæðum og hjálmi, reiðubúin til þjónustu í nafni Lágreks konungs. Hún var þekkt undir nafninu “Svarti riddarinn”, goðsögn mikil í konungsríki því er Lágrekur drottnaði yfir og aldrei lét hún deigan síga í hinni óendanlegu baráttu gegn hinum grimmu óvinum ríkisins. Þennan dag var hetjan hins vegar ekki í neinu ástandi til þess að sinna sínum skyldum gagnvart konungi. Dagurinn hafði verið langur og strangur fyrir hetjuna miklu sem féll að lokum af hestbaki þegar hún hafði riðið yfir hólinn. ,,Illt í efni er þegr brennavínurinn á þrotum er, góðra drykkur manna.” mælti hetjan með ljóðrænum tilþrifum og steig upp á fák sinn, Keisara, á ný. Skyndilega fann riddarinn undarlegan fiðring í hálsi og jókst hann þar til hann ældi öllu því er hann hafði snætt í konungsveislu þetta kvöldið. Óheppilega vildi svo til að ekki tókst hetjunni að opna hjálmlokuna er huldi megnið af andliti hennar svo ælurinn fór eigi á jörðina heldur lak um allt innviði hjálmsins og svo niður í brynjuna og stígvélin.,,Andskotans sterkvín, þetta fer eigi vel í mallakút. Veislumaturinn lekur nú um mig allan og er það ei gott” mælti riddarinn og róp allhressilega svo það mátti heyra víða um hljóðláta sléttuna. Riddarinn steig af Keisara og losaði af sér brynklæðin sem voru öll útæld að innan og fleygði þeim á jörðina. Brynjuna hafði hann einungis tekið með til veislunnar til að ganga í augu yngismeyjanna er þar höfðu verið staddar en þær höfðu ekki litið við honum sökum ölvunar. Riddarinn var einungis klæddur ullarsamfestingi undir brynklæðunum og var samfestingurinn einnig útataður í ælnum. Í fávisku sinni lagðist riddarinn í grasið og velti sér upp úr því til að þurrka af gubbið en þá skyndilega uppgötvaði hann mikinn sannleik. Framundan sáust mannabúðir, þær sömu og veislan hafði verið haldin í. Hetjan hafði einungis ferðast í hring síðastliðnar tvær stundir. ,,Ég vil ei láta ástand mitt þarna sjást, því skulum við, minn tryggi klár, ríða í gagnstæða átt” mælti riddarinn til Keisara en er hann sneri sér við þá var hann hlaupinn á brott til veislunnar þar sem hann hafði fengið gnægð af heyi fyrr um kvöldið. ,,Nú var ég illa svikinn” sagði riddarinn og skakklappaðist af stað á eftir Keisara í von um að geta náð truntunni í grennd við veisluna, óséður. Hann rölti af stað en skyndilega varð allt svart...
